تبلیغات
بیماری های داخلی - خونریزی از دستگاه گوارش:


خونریزی گوارشی فوقانی عوارض و مرگ‌ومیر قابل توجهی را در ایالات متحده به دنبال داشته است و با افزایش مصرف داروی ضدالتهابی غیر استروئیدی و شیوع بالای عفونت با هلیکوباکتر پیلوری در بیماران مبتلا به زخم پپتیک خونریزی دهنده همراه بوده است. در بیماران ناپایدار با خونریزی شدید می‌بایست ارزیابی سریع و احیای بیمار زودتر از اقدامات تشخیصی صورت گیرد. طبقه‌بندی میزان خطر بیماران براساس یافته‌های بالینی و اندوسکوپیک انجام می‌شود. اندوسکوپی فوقانی اولیه (در 24 ساعت اول مراجعه) در اکثر بیماران توصیه می‌شود چرا که هم تایید کننده تشخیص است و هم درمان هدفمند اندوسکوپی شامل تزریق اپی‌نفرین، انعقاد با حرارت، به کار بردن گیره‌ها و باند را تعیین می‌نماید. درمان اندوسکوپی از میزان عوارض، طول مدت بستری، خطر خونریزی مجدد و نیاز به جراحی می‌کاهد. اگرچه به کاربردن مهارکننده‌های پمپ پروتون برکاهش عوارض، خطر خونریزی مجدد و نیاز به جراحی بی‌تاثیر است اما از اثرات خونریزی اخیر می‌کاهد و لزوم انجام درمان اندوسکوپی را کاهش می‌دهد. علی‌رغم درمان اندوسکوپی نیز در 10% تا 20% بیماران، خونریزی مجدد اتفاق می‌افتد؛ در این بیماران توصیه به انجام درمان اندوسکوپی مجدد است. در موارد خونریزی شدید و مقاوم ممکن است نیاز به آرتریوگرافی و آمبولیزاسیون یا جراحی باشد.

براساس مطالعات صورت گرفته در آمریکا، خونریزی‌های گوارشی فوقانی غیرواریسی هر ساله منجر به 000/400 بستری بیمارستانی می‌شوند و بیش از 2 میلیارد دلار هزینه سالانه در پی دارند. این موارد عمدتا با افزایش مصرف داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAID) و نیز شیوع بالای عفونت هلیکوباکتر پیلوری (64%) در بیماران مبتلا به زخم پپتیک خونریزی دهنده همراه بوده است. خونریزی گوارشی فوقانی در مردان 2 برابر شایع‌تر از زنان است و شیوع آن با افزایش سن بیشتر می‌شود. علی‌رغم درمان‌های پیشرفته، مرگ‌ومیر بیمارستانی همچنان بالاست (13%) و خونریزی مجدد شایع می‌باشد (15%). این مقاله بر خونریزی گوارشی فوقانی غیرواریسی حاد در بزرگسالان متمرکز است و اشاره‌ای مختصر به درمان خونریزی واریسی را نیز شامل می‌شود.

 

 پاتوژنز

خونریزی گوارشی فوقانی مشتمل بر خونریزی با منشا مری تالیگامان تریتز می‌باشد. زخم پپتیک بیش از 60% موارد خونریزی گوارشی فوقانی را تشکیل می‌دهد در حالی که واریس‌های مری مسئول تقریبا 6% موارد هستند. سایر علل عبارتند از مالفورماسیون‌های شریانی وریدی، پارگی‌های مالوری ویس، گاستریت و دئودنیت و بدخیمی‌ها. جدول 1 فهرست علل شایع خونریزی گوارشی فوقانی را نشان می‌دهد.

 

 

 

خونریزی از زخم پتپیک

در ایالات متحده زخم‌های دئودنوم شایع‌تر از زخم‌های معده هستند. بیماران مبتلا به زخم معده (1/55%) بیش از مبتلایان به زخم دئودنوم (5/38%) بستری می‌شوند ولی میزان مرگ‌ومیر در بیماران مبتلا به زخم دئودنوم (7/3%) از بیماران با زخم معده (1/2%) بیشتر است. زخم‌های دئودنوم با احتمال بیشتری به عروق بزرگ راه می‌یابند و خونریزی‌های شدیدتری ایجاد می‌کنند. در فرا بورسی (متاآنالیز) که بر روی 16 مطالعه مشتمل بر 1633 شرکت کننده با مصرف NSAIDها، صورت گرفت، عفونت هلیکوباکتر (نسبت زیان [OR]= 7/1) و مصرف NSAID (8/4=OR) خطر خونریزی گوارشی فوقانی را افزایش دادند که این خطر در حضور هر دو عامل بیشتر بود (1/6=OR) هلیکوباکتر پیلوری به اپتیلیوم معده چسبیده و مخاط زیر آن را با تولید برخی آنزیم‌ها و سموم آسیب پذیرتر می‌کند و بر روی سطح گاسترین و تولید اسید تاثیر می‌گذارد. خطر خونریزی گوارشی فوقانی با توجه به نوع NSAID مورد استفاده متفاوت است (جدول 2).

 تشخیص

در بیماران ناپایدار با خونریزی شدید، ارزیابی سریع و احیای بیمار بر اقدامات تشخیص ارجع است. در برخی موارد ممکن است برای کاهش خطر آسپیراسیون، انتوباسیون بیمار لازم باشد. بیماران با خونریزی فعال و شرایط همودینامیک ناپایدار می‌بایست به منظور احیا و ارزیابی دقیق در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) بستری شوند. پزشک باید نسبت به ارجاع بیماران با خونریزی گوارشی فوقانی قابل توجه به مراکز پزشکی ثالثیه، با توجه به مهارت‌ها و امکانات در دسترس تصمیم‌گیری نماید. بیمارانی که از ابتدا با تشخیص خونریزی گوارشی فوقانی بستری می‌شوند نسبت به بیمارانی که به دلیل دیگر بستری شده و در سیر بستری دچار خونریزی گوارشی فوقانی می‌شوند، میزان مرگ‌ومیر کمتری دارند. شکل یک رویکرد الگوریتمی نحوه درمان خونریزی گوارشی فوقانی حاد را نشان می‌دهد.

 

شرح حال و معاینه فیزیکی

 

موارد مهم در شرح حال عبارتند از وجود درد شکم، استفراغ شبیه دانه‌های قهوه (Cofee-ground)، دیسفاژی، مدفوع سیاه و قیری، دفع خون روشن از رکتوم، استفراغ خونی و درد قفسه سینه. داروهای مصرفی باید به دقت مشخص شوند به خصوص سابقه مصرف کلوپیدوگرل، وارفارین، NSAIDها، آسپرین، مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIها) و کورتیکواستروئیدها؛ چراکه این داروها خطر خونریزی گوارشی فوقانی را افزایش می‌دهند. SSRIها تجمع پلاکتی را مهار می‌کنند و مصرف همزمان داروهای NSAID یا آسپیرین با آنها بر خطر خونریزی گوارشی فوقانی می‌افزاید. پزشک می‌بایست هرگونه سابقه خونریزی از زخم پتپیک یا جراحی، موارد خونریزی گوارشی فوقانی قبلی و مصرف داروهای غیر مجاز یا الکل را با اطمینان مشخص کند. سایر مواردی که باید به آن توجه شود شامل جراحی قبلی شکم، دیابت شیرین، بیماری عروق کرونری، بیماری مزمن کلیوی یا کبدی یا بیماری انسدادی مزمن ریه می‌باشند.

فشار خون و نبض ممکن است طبیعی باشند. در صورت خونریزی شدید بیمار ممکن است دچار افت فشار خون یا تاکی‌کاردی شود و یا هیپوتانسیون ارتواستاتیک پیدا کند. در معاینه فیزیکی باید به وجود گاردینگ، ریباند تندرنس، آثار جراحی قبلی و اثرات بیماری مزمن کبدی توجه شود. معاینه مقعدی نیز باید انجام شده و رنگ مدفوع مورد توجه قرار گیرد (مثلا ملنا یا خون قرمز روشن) و یک نمونه مدفوع می‌بایست برای آزمایش خون مخفی ارسال شود. آزمایش‌های اولیه‌ای که باید انجام شود عبارتند از اندازه‌گیری هموگلوبین، هماتوکریت، نیتروژن اوره خون و کراتینین، شمارش پلاکت، زمان پروترومبین و زمان ترومبوپلاستین نسبی، نسبت طبیعی شده بین‌المللی (INR)، آزمون‌های عملکرد کبد و گروه خون و کراس مچ، بیماران با خونریزی فعال و اختلالات انعقادی باید پلاسمای منجمد تازه دریافت کنند و به بیماران با خونریزی فعال و افت پلاکت، پلاکت تزریق شود. تزریق خون به طور معمول در بیماران با میزان هموگلوبولین gr/dl 7 یا کمتر انجام می‌شود؛ سطح هموگلوبولین باید در حد gr/dl 9 حفظ شود.

شستشو با لوله معده

در ارزیابی‌ها باید دقت شود که منشاء خونریزی از مجرای گوارشی فوقانی یا تحتانی است. شستشو با لوله معده برای تشخیص خونریزی گوارشی فوقانی در بیماران با ملنا یا هماتوشزی حساسیت پایین دارد و نسبت احتمال منفی آن خفیف است. با این حال شستشوی با لوله معده مثبت که شامل وجود خون یا ذرات شبیه دانه قهوه است نشان دهنده احتمال بیشتر خونریزی گوارشی فوقانی می‌باشد و پیش‌بینی کننده خونریزی از ضایعه‌ای پرخطر می‌باشد.

 

 

طبقه‌بندی خطر

طبقه‌بندی خطر بر پایه ارزیابی بالینی و اندوسکوپی صورت می‌گیرد. ارزیابی بالینی شامل سن، وجود شوک، فشار خون سیستولی، ضربان قلب و بیماری‌های همراه است. مرگ‌ومیر با افزایش سن و تعداد بیماری‌های همراه افزایش می‌یابد. یافته‌های اندوسکوپی شامل علت خونریزی و شواهد خونریزی اخیر را می‌توان در ترکیب با عوامل بالینی به منظور پیش‌بینی مرگ‌ومیر و خطر خونریزی مجدد در قالب تیم نمره‌دهی خطر راکال (Rockall) به کار برد (جداول 3 و 4)

 

درمان 

اندوسکوپی فوقانی زودرس (در 24 ساعت اول مراجعه) در اکثر بیماران با خونریزی گوارشی فوقانی توصیه می‌شود زیرا تشخیص را تایید کرده و امکان درمان هدفمند اندوسکوپی را فراهم می‌کند که منجر به کاهش عوارض، بستری در بیمارستان، خطر خونریزی مجدد و لزوم جراحی می‌شود. شکل‌های 2 تا 5 مثال‌هایی از یافته‌های اندوسکوپی هستند. اگر چه استفاده از مواد پروکینتیک برای تخلیه معده توصیه نمی‌شود، اما شستشوی معده به طور معمول برای پاک کردن معده از خون انجام می‌شود که موفقیت در یافتن منشاء خونریزی با اندوسکوپ را افزایش می‌دهد. درمان‌های اندوسکوپی شامل تزریق اپی‌نفرین، انعقاد حرارتی، به کار بردن گیره و استفاده از باند است. یک مرور کاکرین از 17 مطالعه صورت گرفته بر روی 1868 نفر با خونریزی از زخم پتپیک نشان داد که استفاده از یک درمان اندوسکوپیک اضافه در کنار تزریق اپی‌نفرین میزان خونریزی مجدد را از 5/18% به 10% کاهش داده و میزان مرگ‌ومیر را نیز از 7/4% به 5/2% می‌رساند. بیماران مبتلا به زخم خونریزی دهنده کم خطر (مثلا زخم تمیز) بر پایه یافته‌های بالینی و اندوسکوپی را می‌توان با اطمینان در همان روز اندوسکوپی مرخص نمود. اکثر بیماران با خونریزی زخم پتپیک پرخطر و شواهد خونریزی اخیر (مثلا خونریزی شریانی فعال، عروق مشهود، لخته چسبیده) که تحت درمان اندوسکوپی قرار می‌گیرند باید مهارکننده پمپ پروتون (PPI) تزریقی دریافت کنند و به مدت حداقل 72 ساعت بستری باشند زیرا اکثر موارد خونریزی مجدد در همین زمان رخ می‌دهد.

اگر چه مرور سیستمیک 6 مطالعه بالینی کنترل شده تصادفی مشتمل بر 2223 شرکت کننده، هیچ اختلاف معنی‌داری در میزان مرگ‌ومیر، خونریزی مجدد در 30 روز آینده یا جراحی بین بیمارانی که PPI گرفته بودند یا گروه شاهد (دارونما یا مهارکننده‌های گیرنده هیستامینی H2 نیافت، اما بیماران درمان شده با PPI شواهد خونریزی اخیر کمتر (2/37 % در مقابل 5/46% در گروه کنترل؛ 67 = OR) و نیاز کمتر به درمان اندوسکوپیک (6/8% در مقابل 7/11%؛ 68/0= OR) داشتند. با این حال در کارآزمایی بالینی صورت گرفته بر روی 767 بیمار با خونریزی زخم پپتیک که به صورت تصادفی تحت درمان با PPI وریدی یا دارونما قرار گرفتند، عده کمتری از بیماران درمان شده (9/5%) نسبت به بیمارانی که دارونما گرفته (3/10%) ظرف 72 ساعت اول دچار خونریزی مجدد شدند (026/0=P). اختلاف در میزان عود خونریزی در روزهای هفتم و سی‌ام نیز قابل توجه بود (01/0=P). تمام بیماران بستری شده با خونریزی گوارشی فوقانی شدید می‌بایست تا زمان مشخص شدن منشاء خونریزی در اندوسکوپی تحت درمان با PPI وریدی قرار گیرند. استفاده از آنتاگونیست‌های گیرنده H2 در بیماران با خونریزی گوارشی فوقانی توصیه نمی‌شود.

 

خونریزی مجدد

خونریزی مجدد پس از درمان اندوسکوپی موفق در 20% -10% بیماران رخ می‌دهد. خطر خونریزی مجدد و مرگ‌ومیر را می‌توان با قوانین تصمیم‌گیری بالینی از جمله سیستم امتیاز دهی خطر راکال محاسبه نمود. در صورت وقوع خونریزی مجدد تلاش دوباره برای درمان اندوسکوپی توصیه می‌شود. در بیماران در معرض خطر خونریزی مجدد، آندوسکوپی برنامه‌ریزی شده مجدد می‌تواند از خطر خونریزی دوباره کاسته و مقرون به صرفه باشد. با این حال در بیمارانی که خطر بالای خونریزی مجدد ندارند بازبینی دوباره با اندوسکوپی در روز بعد به طور روتین توصیه نمی‌شود. آرتریوگرافی با آمبولیزاسیون معمولا پیش از درمان جراحی به کار می‌رود چراکه هر دو به یک اندازه در درمان بیماران با خونریزی پایدار موثرند. درمان جراحی به طور معمول زمانی توصیه می‌شود که اندوسکوپی و آرتریوگرافی با آمبولیزاسیون در کنترل خونریزی ناموفق باشند یا مهارت رادیولوژی مداخله‌ای پس از شکست درمان اندوسکوپی در دسترس نباشد. همچنین در بیماران با خونریزی مکرر یا شرایط همودینامیک ناپایدار علی‌رغم تزریق خون و احیاء مایعات نیز درمان جراحی اندیکاسیون دارد. در بیمارانی که منشایی برای خونریزی گوارشی فوقانی در آنها یافت نمی‌شود، بررسی روده کوچک با آنتروسکوپی یا اندوسکوپی با کپسول می‌بایست در نظر گرفته شود. جدول 5 فهرست مزایا و معایب روش‌های شایع برای بررسی خونریزی گوارشی فوقانی را نشان می‌دهد.

 

 

 

پیشگیری

عفونت هلیکوباکتر پیلوری و NSAIDها علل اصلی خونریزی از زخم پپتیک را در ایالات متحده تشکیل می‌دهند، لذا راهکارهای پیشگیرانه باید بر این دو علت متمرکز باشند. مصرف سیگار و الکل، بهبود زخم را متاثر کرده و می‌بایست به بیماران در رابطه با ترک سیگار و عدم مصرف الکل، توصیه‌های لازم را ارائه داد. مرور سیستماتیک 41 کارآزمایی بالینی کنترل شده تصادفی بر روی بیمارانی که NSAID مصرف می‌کردند مشخص نمود که تجویز آنتاگونیست‌های رسپتور H2 با دوز 2 برابر (خطر نسبی [RR]= 44/0) و PPIها (4/0= RR)، خطر خونریزی از زخم پتپیک را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد. در بیماران با سابقه خونریزی، زخم پتپیک باید تا جای ممکن از تجویز آسپیرین، گلوپیدوگول و NSAIDها اجتناب نمود. در بیمارانی که حین مصرف آسپیرین دچار خونریزی از زخم پتپیک می‌شوند، باید مصرف آسپیرین همراه با PPI را به محض اینکه خطر عوارض قلبی عروقی بیش از خطر خونریزی مجدد ارزیابی می‌گردد، آغاز شود. مرور کاکرین انجام شده بر روی 7 مطالعه مشتمل بر 578 بیمار با خونریزی زخم پتپیک نشان داد که ریشه کنی عفونت هلیکوباکتر پیلوری، میزان خونریزی مجدد طولانی مدت (9/2%) را در این بیماران در مقایسه با بیمارانی که درمان ریشه‌کنی دریافت نکرده بودند (20% با تعداد موارد نیازمند درمان=7) کاهش داد. در بیماران با خونریزی زخم پتپیک مرتبط با عفونت هیلکوباکتر پیلوری، ریشه‌کنی عفونت ضروری است و ‌باید با آزمون تنفسی اوره، آزمون آنتی‌ژن مدفوع یا آزمون اوره آن نمونه بیوپسی تایید شود. اندوسکوپی فوقانی مجدد 12-8 هفته بعد از خونریزی زخم پتپیک در بیماران با زخم معده به منظور ارزیابی بهبود زخم و اطمینان از عدم وجود بدخیمی توصیه می‌شود. همچنین در بیماران با ازوفاژیت شدید برای ارزیابی وجود مری بارت نیز همین توصیه وجود دارد. 

خونریزی واریسی 

بیماران مبتلا به سیروز باید با اندوسکوپی فوقانی به منظور یافتن واریس‌ها غربالگری شوند. در صورت عدم وجود واریس در بررسی اولیه باید اندوسکوپی 3 سال بعد تکرار شود. پزشکان باید تجویز بتابلوکرهای غیرانتخابی (مثلا پروپرانولول، نادولول) را در بیماران مبتلا به واریس مدنظر داشته باشند که منجر به کاهش فشار پورت و خطر خونریزی در آینده می‌شود. در بیماران با سابقه واریس که دچار خونریزی گوارشی حاد می‌شوند، اندوسکوپی فوقانی باید ظرف 12 ساعت انجام شود تا تشخیص تایید شده و خونریزی واریسی درمان شود. لیگاسیون واریس‌ها با اندوسکوپی، روش ارجع خونریزی واریس‌های مری است و نسبت به اسکلروتراپی برتری دارد.

 

 

مروری بر 12 کارآزمایی مشتمل بر 1241 بیمار با خونریزی واریسی مشخص نمود که استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های وسیع‌الطیف (مثلا سفتریاکسون)، نورفلوکساسین، سیپروفلوکساسین) میزان مرگ‌ومیر کلی (79/0=RR) و میزان خطر خونریزی مجدد (53/0=RR) را کاهش می‌دهد.

 

 

مرور کاکرین 21 کارآزمایی بالینی شامل 2588 بیمار مبتلا به خونریزی واریسی فعال، هیچ تغییری را در میزان مرگ‌ومیر یا خطر خونریزی مجدد با استفاده از سوماتواستاتین و مشتقات آن (مثلا اکترئوتاید) گزارش نکرد. اکترئوتاید معمولا در بیماران با خونریزی واریسی به کار می‌رود اما کاربرد آن مورد بحث است. هنگامی که درمان دارویی و اندوسکوپی در کنترل خونریزی ناموفق باشند، ‌باید درمان نجات دهنده با تعبیه شانت پورتوسیستمیک داخل کبدی از طریق ورید ژوگولر یا جراحی مورد توجه قرار گیرد، به خصوص در بیمارانی با واریس معده. امتیاز مدل بیماری کبدی مرحله پایانی نیز باید به منظور تعیین پیش‌آگهی و تصمیم‌گیری در رابطه با پیوند کبد مورد محاسبه قرار گیرد.


 

کادر 1. توصیه‌های کلیدی برای طبابت

توصیه‌ بالینی

درجه شواهد

تزریق خون معمولا باید در بیماران مبتلا به خونریزی گواشی فوقانی با میزان هموگلوبین 7 گرم در دسی‌لیتر یا کمتر مدنظر باشد.

C

اندوسکوپی فوقانی زودرس (در 24 ساعت اول مراجعه) در اکثر بیماران با خونریزی گوارشی فوقانی توصیه می‌شود.

C

بیماران با خونریزی از زخم پتپیک کم خطر (مثلا زخم با قاعده تمیز) بر اساس معیارهای بالینی و اندوسکوپیک را می‌توان در همان روز اندوسکوپی مرخص کرد..

C

اکثر بیماران با خونریزی زخم پتپیک پرخطر و شواهد خونریزی اخیر براساس معیارهای بالینی و اندوسکوپیک را باید برای حداقل 72 ساعت بستری کرد.

C

اندوسکوپی مجدد در بیماران با خونریزی گوارشی فوقانی که در معرض خطر بالای خونریزی دوباره قرار ندارند، به صورت روتین توصیه نمی‌شود.

B

A: شواهدبیمارمحور قطعی با کیفیت مطلوب؛ B: شواهد بیمارمحور غیرقطعی یا با کیفیت محدود؛ C: اجماع، شواهد بیماری‌محور، طبابت رایج، عقیده صاحب‌نظران یا مجموعه موارد بالینی

 

جدول 1. علل خونریزی گوارشی فوقانی

تشخیص

مشخصات بارز

فراوانی ()

خونریزی از زخم پتپیک

سابقه مصرف آسپرین یا داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی همراه با درد شکم، کاهش درد با مصرف غذا، دردهای شبانه، سابقه خونریزی از زخم پتپیک یا عفونت با هلیکو باکتر پیلوری

62

گاستریت و دئودنیت

مشابه با خونریزی از زخم پتپیک

8

واریس‌های مری

شرح حال کاهش وزن، مصرف سیگار یا الکل؛ شیوع بیشتر در نژاد آسیایی

6

پارگی مالوری ویس

سابقه اوغ زدن مکرر یا استفراغ

4

بدخیمی‌های گوارشی

شرح حال کاهش وزن، مصرف سیگار یا الکل؛ شیوع بیشتر در نژاد آسیایی

2

مالفورماسیون‌های شریانی وریدی

خونریزی بدون درد در بیماران مسن‌تر (سن بالای 70 سال)، سابقه آنمی فقرآهن

10

ازوفاژیت یا زخم مری

سوزش سردل، سوء هاضمه یا دیسفاژی


زخم دیالوفونی

خنریزی بدون درد، شایع‌تر در مردان


بدون منشاء مشخص

-

8

 

جدول 2. خطر نسبی خونریزی گوارشی فوقانی مرتبط با NSAIDها

NSAID

خطر نسبی

ایبوپروفن

7/2

دیکنوفناک

4

ملوکسیکام

4

ناپروکسن

2/5

ایندومتاسین

3/5

کتوپروفن

7/5

پیروکسیکام

3/9

کتورولاک

14

 

جدول 3. شیوع و خطر خونریزی مجدد بر پایه شواهد اندوسکوپی خونریزی اخیر در خونریزی از زخم پپتیک

ظاهر اندوسکوپیک

شیوع ()

میزان خونریزی مجدد بدون درمان اندوسکوپی ()

میزان خونریزی مجدد با درمان موفق اندوسکوپی ()

خونریزی شریانی فعال

12

90

30-15

عروق مشهود

22

50

30-15

لخته چسبیده

10

33

5

خونریزی خفیف بدون شواهد خونریزی اخیر

14

10

NA

لخته مسطع

10

7

NA

زخم تمیز

32

3

NA

NA= در دسترس نیست

 

جدول 4. سیستم نمره‌دهی خطر راکال برای ارزیابی پس از خونریزی گوارشی فوقانی حاد

متغیر*

امتیاز




0

1

2

3

سن

زیر 60 سال

60 تا 79 سال

80 و بالای 80 سال

_

علائم شوک، فشار خون سیستولیک و ضربان قلب

عدم شوک، فشار خون 100 و بالاتر، ضربان قلب کمتر از 100

تاکی‌کاردی، فشار خون 100 و بالاتر، ضربان قلب 100 و بیشتر

هیپوتانسیون، فشار خون کمتر از 100mmHg

_

بیماری همراه

فقدان بیماری همراه

_

نارسایی قلبی، بیماری عروق کرونری، هرگونه بیماری ماژور

نارسایی کلیوی، نارسایی کبدی، بدخیمی منتشر

تشخیص اندوسکوپی

پارگی مالوری ویس یا بدون ضایعه، عدم شواهد خونریزی اخیر

سایر تشخیص‌ها

بدخیمی مجرای گوارش فوقانی

_

شواهد خونریزی اخیر

عدم شواهد یا فقط لخته سطح

_

خون درمجرای گوارش فوقانی، لخته چسبیده، عروق مشهود یا در حال خونریزی

_

 

جدول 5. مزایا و معایب روش‌های ارزیابی خونریزی گوارشی فوقانی

روش

مزایا

معایب

آرتریوگرافی با آمبولیزاسیون

درمان هدفمند برای خونریزی پایدار؛ امکان جلوگیری از جراحی

تهاجمی، گران، نیازمند مهارت خاص، مواجهه با اشعه، خطر بروز نفروپاتی ناشی از ماده حاجب خونریزی از محل سوراخ نمودن شریان

اندوسکوپی با کپسول

عدم نیاز به بی‌حسی، غیر تهاجمی، امکان مشاهده تمام روده باریک

امکان احتباس کپسول، امکان نادیده ماندن برخی ضایعات به دلیل پیوسته نبودن تصاویر، عدم امکان انجام مانورهای درمانی

ازوفاگوگاسترودئودنوستومی با درمان اندو


طبقه بندی: بیماری های گوارش، 

تاریخ : شنبه 9 آذر 1392 | 05:08 ق.ظ | نویسنده : دکتر سیدعباس شاهمرادی | لطفانظربدهید
.: Weblog Themes By VatanSkin :.