-دیابت وپوست:

دیابت قندی ممکن است با انواع متفاوتی از تظاهرات پوستی همراه باشد. کنترل متابولیک خوب ممکن است از برخی از این تظاهرات پوستی جلوگیری کند یا به درمان آنها کمک نماید. متاسفانه، اغلب داروهای کاهش‌دهنده قند نیز با عوارض پوستی همراه هستند. تشخیص علایم و نشانه‌های این مشکلات پوستی اهمیت دارد تا درمان مناسب برای آنها انجام گیرد یا به یک متخصص پوست یا دیابت ارجاع گردد.

تقریبا تمامی بیماران مبتلا به دیابت نهایتا دچار عوارض پوستی ناشی از اثرات درازمدت دیابت قندی بر میکروسیرکولاسیون و کلاژن پوستی می‌شوند. عفونت‌های پوستی در دیابت نوع دو شایع هستند، در حالی که ضایعات اتوایمیون در دیابت نوع یک شایع‌ترند. بیمارانی که از سال‌ها پیش به دیابت مبتلا هستند، بیشتر احتمال دارد که دچار مشکلات پوستی ناتوان کننده شوند. با وجود این، برخی مشکلات پوستی ممکن است در کوتاه‌مدت ایجاد شوند، ضمن اینکه انسولین و داروهای خوراکی قند نیز عوارض جانبی پوستی دارند. علاوه بر این، ضایعات پوستی ناشی از دیابت ممکن است به عنوان منفذی برای ورود عفونت‌های ثانویه نیز عمل کنند.

--تظاهرات پوستی دیابت نوع یک:

  -تلانژکتازی دور ناخن:

ضایعات تلانژکتازی دور ناخن که به صورت مویرگ‌های وریدی قرمز رنگ و متسع ظاهر می‌شوند، به سادگی با چشم غیرمسلح قابل مشاهده هستند و در اثر از بین رفتن حلقه‌های مویرگی و دیلاتاسیون باقی مویرگ‌ها ایجاد می‌گردند. شیوع این اختلال در تمام بیماران دیابتی تا 49 گزارش شده است. در دیابت، تلانژکتازی دور ناخن، با اریتم چین‌های ناخن، تندرنس نوک انگشت و همچنین ایجاد کوتیکول‌های مخطط همراهی دارد.

 -نکروبیوزیس لیپوئیدیکا:

نکروبیوزیس لیپوئیدیکا دیابتیکوروم، در 6/1-3/0 از بیماران دیابتی ایجاد می‌شود. منشاء این ضایعه مشخص نیست. تظاهرات بالینی تیپیک آن تشخیصی هستند: پلاک‌های بدون پوسته با مرکز آتروفیک زرد رنگ، تلانژکتازی‌های سطحی و حاشیه اریتماتو یا ارغوانی رنگ که ممکن است برجسته باشد. ناحیه جلوی تیبیا، جایی است که معمولا درگیر می‌شود. زخمی شدن در 35 از موارد رخ می‌دهد. زنان بیش‌ از مردان گرفتار می‌شوند. بیماران مبتلا به دیابت نوع یک به طور متوسط در سن پایین‌تری دچار نکروبیوزیس لیپوئیدیکا می‌شوند تا افراد مبتلا به دیابت نوع دو یا افراد بدون دیابت. زرد رنگ شدن ناحیه مرکزی ضایعه احتمالا ناشی از نازک شدن درم است که چربی زیرجلدی را قابل مشاهد‌ه‌تر می‌کند.

درمان شامل کاربرد یک استروئید موضعی با یا بدون پانسمان، تزریق استروئید به داخل ضایعه در حاشیه‌های فعال آن و یا در موارد نادر وسیع یا شدید، مصرف استروئیدهای سیستمیک است. در برخی موارد مقاوم، آسپیرین، کلروکین و سیکلوسپورین، با درصدی موفقیت به کار گرفته شده است


 -تاول دیابتی:

تاول دیابتی در تقریبا 5/0 از بیماران دیابتی ایجاد می‌شود. این ضایعه اغلب در افراد مبتلا به دیابت نوع یک و بیشتر در مردان و در بیمارانی دیده می‌شود که دچار دیابت طول‌کشیده همراه با نوروپاتی محیطی هستند. این ضایعه به صورت تاول‌های بدون علامت حاوی مایع استریل روی قاعده‌ای بدون التهاب ایجاد می‌شود که معمولا به طور خودبخود روی سطح دورسال و کناره‌های ساق و پاها و گاهی روی دست‌ها یا ساعد ظاهر می‌گردند. علت آن ناشناخته است و با رد سایر ضایعات تشخیص داده می‌شود. تشخیص‌های افتراقی آن شامل اپیدرمولیز بولوزا، پورفیری پوستی تاخیری، پمفیگوئید تاولی، زردزخم تاولی، تاول‌های کما(1) و اریتم مولتی‌فرم هستند.

درمان، علامتی و محافظه‌کارانه است. در صورت ایجاد مشکل، تاول‌ها را می‌توان آسپیره کرد (به نحوی که سقف تاول سالم بماند) یا از کمپرس کردن استفاده نمود. آنتی‌بیوتیک‌های موضعی ممکن است برای پیشگیری از عفونت‌های ثانویه لازم باشند. اغلب ضایعات طی 3-2 هفته بدون برجای گذاشتن اسکار بهبود می‌یابند.

 -ویتیلیگو:

ویتیلیگو ولگاریس یا دپیگمانتاسیون پوست اغلب در بیماران مبتلا به دیابت نوع یک رخ می‌دهد. 7-1 از تمام بیماران دیابتی دچار ویتیلیگو می‌شوند، در حالی که این میزان در جمعیت عمومی 1-2/0 است. سازوکار این ارتباط به درستی مشخص نشده است، اما برخی وجود سندرم اتوایمیون چندغده‌ای (PAS)(2) را مطرح کرده‌اند، یک اختلال نادر ایمنی غدد درون‌ریز که با وجود نارسایی در حداقل دو غده درون‌ریز مشخص می‌شود و مکانیسم اتوایمیون در ایجاد آن دخیل است. PAS نوع دو شایع‌تر است، عمدتا در دهه سه و چهار زندگی ایجاد می‌شود و با نارسایی آدرنال، بیماری‌های اتوایمیون تیروئید یا دیابت نوع یک مشخص می‌شود. نارسایی آدرنال ممکن است مقدمه سایر اختلالات غدد درون‌ریز باشد. ویتیلیگو و نارسایی گنادها بیشتر در PAS نوع یک رخ می‌دهند تا نوع دو، در حالی که گاستریت اتوایمیون، آنمی‌پرنیشیوز و آلوپسی آره‌آتا از ویژگی‌های اصلی PAS نوع دو هستند. درمان ویتیلیگو در مجموع رضایت‌بخش نیست. باید به بیماران توصیه کرد تا از آفتاب پرهیز کنند و از کرم‌های ضدآفتاب وسیع‌الطیف استفاده کنند. در مورد ویتیلیگوی موضعی، کورتیکوستروئیدهای موضعی ارجح هستند، در حالی که در ویتیلیگوی ژنرالیزه اشعه ماورای بنفش B موثرتر از همه است. درمان‌های زیبایی نیز گزینه‌ای مطلوب برای افزایش رضایت بیماران هستند.


 -لیکن‌پلان دهانی:

ارتباط میان دیابت و لیکن پلان (شکل 1)، به ویژه لیکن‌پلان دهانی، موضوع بسیاری از پژوهش‌ها بوده است. در برخی گزارش‌ها شیوع بسیار بالاتر لیکن‌پلان دهانی در بیماران دیابتی نوع یک در برابر گروه شاهد گزارش شده است اما این موضوع در مورد دیابت نوع دو صادق نیست.

از نظر بالینی، لیکن‌پلان به صورت ضایعات صاف و اریتماتوی چندضلعی مشخص می‌شود. در اغلب موارد مچ دست‌ها، سطح دورسال پاها و قسمت تحتانی ساق پا درگیر می‌شوند. لیکن‌پلان دهانی به صورت نوارهای سفید رنگ با طرح شبکه مانند ظاهر می‌شود. افتراق بالینی و پاتولوژیک این ضایعات از واکنش‌های لیکنوئید به داروها (همانند داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی [NSAID] یا داروهای ضد فشار خون) ممکن است دشوار باشد، هر چند که ائوزینوفیل‌های متعدد، پاراکراتوز و التهاب دور عروقی پیرامون شبکه‌های درمال میانی و عمقی که در واکنش‌های دارویی لیکنوئید مشاهده می‌شود، معمولا در لیکن پلان وجود ندارد.

درمن لیکن پلان دهانی با استفاده از کورتیکواستروییدموضعی ویاسیکلوسپورین موضعی ویاهردومیباشد.




طبقه بندی: بیماری های غدد، 

تاریخ : جمعه 20 دی 1392 | 06:01 ق.ظ | نویسنده : دکتر سیدعباس شاهمرادی | لطفانظربدهید
.: Weblog Themes By VatanSkin :.