تبلیغات
بیماری های داخلی - ویروس سیتومگال
سیتومگالوویروس
یکی از اعضای هرپس ویروس ها سیتومگالوویروس (CMV) می باشد که هرپس ویروس انسانی نامیده می شود.
سیتومگالوویروس بزرگترین عضو خانواده هرپس ویروسها است.همانند دیگر هرپس ویروسها کپسید ویروس را یک پوسته خارجی که روی آنرا دو لایه لیپید احاطه کرده و از پروتئینهای کد شده ویروسی تشکیل یافته و اهمیت زیادی برای طراحی واکسنهای ضد ویروس دارند. مشخصه اصلی برای شناخت سیتومگالوویروس در بافتها، مشاهده سلولهای بزرگ یا سیتومگالیک است که حاوی انکلوزیونهای داخل هسته‌ای هستند ودر زیر میکروسکوپ تصویری شبیه چشم جغد owl’s eyes را ایجاد می‌کنند . سیتومگالوویروس بیشتر به آلوده کردن سلولهای تک هسته ای و لنفوسیت تمایل دارند و در هنگام پیشرفت بیماری شواهد عفونت را در قسمت های اصلی و اعضای بدن می‌توان یافت.
ایمنی هومورال و سلولار هردو در ایمنی علیه سیتومگالوویروس نقش دارند. گلیکوپروتئینهای G و H که تشکیل دهنده پوسته خارجی ویروس هستند در ایجاد تحریک ایمنی هورمورال نقش اساسی دارند ولی پاسخ‌های ایمنی هومورال هرچند تا حدودی عفونت شدید را کنترل می کنند اما نمی توانند درگیری جفت و جنین را کنترل و یا مهار کنند. بدن میزبان تولید سلولهای آسیتوتوکسیک بر علیه سیتومگالوویروس می کند و درگیری MHC/I نقش مهمی در کنترل عفونت دارند. هر کدام از گونه های پستانداران با سیتومگالوویروس خاص خود آلوده می‌شوند پس فقط انسان‌ها میزبان سیتومگالوویروس انسانی می باشند.
همانطور گفته شد ابتلا به این ویروس تنها در بین انسانها رایج است و در 5/. تا 5/2 درصد از نوزادان و حدود 40 درصد از زنانی که به علت ابتلا به بیماری های منتقل شده از راه جنسی نزد پزشک مراجعه می کنند دیده می شود. شایع ترین عامل ویروسی در اختلالات و ناهنجاری های مادر زادی این ویروس است. هرچند این بیماری با نشانه های خفیف و یا بدون علائم در کودکان و بزرگسالان ظاهر می شود، اما سیتومگالوویروس اصلی ترین عامل بیماری زایی فرصت طلب (opportunistic) در افراد دارای نارسایی ایمنی می باشد. سیتومگالوویروس عضوی از زیر خانواده بتا هرپس ویرینه بوده و لمفوتروپیک در نظر گرفته می شود. سیتومگالوویروس بزرگترین ژنوم را در هرپس ویروس های انسانی دارد.

انتقال بیماری
انتقال از طریق خون ، طریق دهان، تماس جنسی ،دریافت عضو یا بافت پیوندی و تمام ترشحات بدن (ادرار ، بزاق ، منی ، شیر مادر ، اشک ، ترشحات واژن) راه های انتقال این ویروس می باشند.
از روش های دیگر انتقال از طریق جفت یا حین زایمان ، از طریق شیر مادر ، فرزند به والدین، انتشار در مهدکودک‌ها
در درجه اول آلودگی جنین در حین بارداری از مهمترین مشکلاتی است که در درگیری با سیتومگالوویروس رخ می دهد و سپس ایجاد عفونتهای شدید در مبتلایان دارای نقص سیستم ایمنی وافراد دارای پیوند عضو هست. هنگامی که مادری باردار است و مبتلا به عفونت فعال می شود. احتمال انتقال به جنین حدود 30-40 درصد می باشد ولی اگر مادری قبل از بارداری مبتلا شده باشد درصد انتقال به جنین در حدود 2/0-5/0 درصد می باشد.. در کل 0/5-2 درصد از نوزادانی که در کل دنیا متولد می‌شوند به سیتومگالوویروس مبتلا هستند و معمول ترین علت عفونت مادرزادی congenital infection سیتومگالوویروس می باشد.
علائم بیماری
در میان نوزادان مبتلا ۱۵٪ در هنگام تولد نشانه های ابتلا به سیتومگالوویروس را نشان می‌دهند که این علائم عبارتند شامل:

سیتومگالوویروس اثراتی نیز بر سیستم باروری دارد. سیتومگالوویروس به عنوان یکی از مهم ترین علت های ایجاد کننده سقط جنین شناخته شده است؛ و در مبتلایان به HIV/AIDS و نقص سیستم ایمنی بعنوان یکی از علت های سقط مکرر جنین مطرح می‌باشد ولی نقشی به عنوان علت ایجادکننده ناباروری در زنان و مردان ندارد و این موضوع در حال مطالعه می باشد. از سیتومگالوویروس برای طراحی روشهای جلوگیری از بارداری به عنوان ناقل ژن از بین برنده باروری در حیوانات استفاده شده‌است.
IUGR، نشانه های پوستی مانند پتشی و پورپورا، آتروفی سربرال، هپاتواسپلنومگالی، کوریورتینیت، مشکلات خونی، میکروسفالی، کاهش شنوائی حسی- عصبی و مشاهده درجاتی از عقب ماندگی ذهنی و درگیری مغزی تقریباً در تمام این کودکان.

تشخیص
انجام آزمایشات غربالگری از نظر وجود سابقه برخورد با سیتو مگا لوویروس مهمترین توصیه به مردان و زنان مراجعه کننده برای درمان ناباروری می‌باشد. اندازه گیری آنتی‌بادیهایی علیه سیتو مگالو ویروس مانند IgG و IgM سرمی در این آزمایشات انجام می شود. اگر IgG در سطح بالایی بود نشان دهنده تماس قبلی با ویروس می‌باشد ولی اگر IgM بالا باشد نشان دهنده عفونت اخیر و فعالیت ویروس بوده و تا تبدیل سرمی IgM به IgGفرد نباید اقدام به بارداری نماید. در مادران باردار و مشکوک به عفونت فعال، از انواع دیگری از تستهای تشخیصی برای اثبات عفونت فعال مادر و از آمنیوسنتز و PCR مایع آمنیوتیک به خصوص درهفته‌های 21 الی 23 بارداری برای تشخیص ابتلای جنین می‌توان استفاده نمود.
پیشگیری:
متاسفانه برای پیشگیری از انتشار سیتومگالوویروس روش خاصی وجود ندارد. توصیه می شود نوزادان مبتلا به بیماری انکلوزیون سیتومگالیک را از نوزادان دیگر جدا کرد.
پیوند دهندگان و گیرندگان پیوند باید بررسی شوند به جهت وجود آنتی بادی علیه سیتومگالوویروس که احتمال دارد از انتقال ویروس جلوگیری نماید. گیرندگان پیوند که آنتی بادی علیه سیتومگالوویروس ندارند، از نظر ابتلا به عفونت های ناشی از سیتومگالوویروس در خطر هستند. در گیرندگان پیوند تجویز IgM انسانی برای کاهش موارد عفونت های ویروسی عضو موثر بوده است. IgM انسانی از پلاسمای افراد سالم و دارای تیتر بالای آنتی بادی ضد سیتومگالوویروس تهیه شده است.
برای نوزادانی که نیازمند به دریافت خون می باشند، توصیه می شود از اهداکنندگانی استفاده شود که آلوده به سیتومگالوویروس نباشند. اینگونه می توان از ایجاد عفونت های سیتومگالوویروس به علت انتقال خون آلوده جلوگیری کرد ، اما اجرای آن عملا مشکل است. البته خوشبختانه واکسنهای نوترکیب و تهیه شده از ویروس زنده در دست تهیه هستند.
درمان
درمان عفونت سیتومگالوویروسی به داروها پاسخ مثبتی داده و موثر واقع شده است. نوعی نوکلئوزید به نام گان سیکلوویر که ساختار آن مشابه آسیکلوویر می باشد ، برای درمان عفونتهای ناشی از سیتومگالوویروس ، در برخی از بیماران مبتلا به نارسایی سیستم ایمنی موثر واقع شده است. با استفاده از گان سیکلوویر شدت التهاب شبکیه چشم، التهاب مری و کولیت ایجاد شده به علت سیتومگالوویروس کاهش می یابد. همچنین با درمان به موقع به وسیله گان سیکلوویر، پنومونی ناشی از سیتومگالوویروس در گیرندگان پیوند آلوگرافت مغز استخوان کاهش می یابد. از اثرات مثبت دیگر گان سیکلوویر این است که از کاهش شنوایی پیش رونده در نوزادانی که عفونت مادرزادی داشته اند ، جلوگیری می کند. برای درمان التهاب شبکیه چشم سیتومگالوویروس استفاده از فوسکارنت که مشابه پایروفسفات معدنی است توصیه می شود. همچنین اسیکلوویر و والاسیکلوویر برای درمان بیماری های سیتومگالیک موثر می باشند.
اما گان سیکلوویر(Gancyclovir) بهترین درمان شناخته شده تاکنون می‌باشد که برای درمان عفونتهای فعال مخصوصا برای افراد مبتلا به نقص سیستم ایمنی بسیار مفید می‌باشد با توجه به این که ممکن است گان سیکلوویر برای خانم های باردار عوارض و یا خطراتی داشته باشد، استفاده از گان سیکلوویر در زنان باردار فعلاً توصیه نمی‌شود. پس بهترین توصیه‌ها بررسی وضعیت سرمی افراد قبل از بارداری و در صورت سرونگاتیو بودن، آزمایش مجدد در ماههای 2 -4 بارداری از نظر ابتلا به عفونت سیتومگالوویروس، می‌باشد.




طبقه بندی: بیماری های عفونی، 

تاریخ : شنبه 19 بهمن 1392 | 05:21 ق.ظ | نویسنده : دکتر سیدعباس شاهمرادی | لطفانظربدهید
.: Weblog Themes By VatanSkin :.