تبلیغات
بیماری های داخلی - مشخصات ندولهای منفردریوی

ندول‌های منفرد ریوی، یافته‌های رادیولوژیک شایعی هستند که نوعا به صورت اتفاقی طی رادیوگرافی قفسه سینه یا سی‌تی اسکن گردن، قفسه سینه و شکم آشکار می‌شوند. پزشکان مراقبت‌های اولیه باید تصمیم‌گیری کنند که ارزیابی و بررسی یک ندول منفرد ریوی را پس از شناسایی چگونه دنبال نمایند. تشخیص‌های افتراقی برای ندول‌های ریوی شامل علل خوش‌خیم و بدخیم هستند. قطر 8 میلی‌متر یا بیشتر، تراکم شیشه مات (ground-glass)، حاشیه‌های نامنظم، و زمان دو برابر شدن بین یک ماه و یک سال، مطرح‌کننده بدخیمی هستند. کالج پزشکان قفسه سینه آمریکا اخیرا راهکارهایی را برای ارزیابی ندول‌های ریوی منفرد، عمدتا بر اساس اندازه ندول و عوامل خطرزا برای سرطان ارایه کرده است. الگوریتم‌های ارایه‌شده برای بررسی ضایعات کوچک‌تر از 8 میلی‌متر و آنهایی که 8 میلی‌متر یا بزرگ‌تر هستند، روش‌‌های پیگیری متفاوتی را توصیه می‌کنند. از توموگرافی با گسیل پوزیترون(PET) ـ فلورو دی‌اکسی گلوکز می‌توان به منظور کمک به تصمیم‌گیری در مواقعی که احتمال پیش‌آزمون (pretest probability)‌ سرطان و نتایج تصویربرداری متناقض هستند، استفاده کرد. هر بیمار دارای شواهد ندولی با رشد قابل توجه طی مدت پیگیری، باید تحت بیوپسی قرار گیرد تا علت آن شناسایی شود. دلیل منطقی برای پایش دقیق یک ضایعه ریوی که به صورت اتفاقی کشف شده آن است که شناسایی و درمان سرطان ریه در مراحل اولیه ممکن است به کاهش موربیدیته و مرگ‌ومیر منجر گردد...

ندول‌های ریوی منفرد، کدورت‌های رادیوگرافیک کروی مجزایی هستند که کمتر از 3 سانتی‌متر قطر دارند و توسط پارانشیم ریه احاطه شده‌اند. واژه «ضایعه سکه‌ای» (coin lesion) به طور شایعی مورد استفاده قرار می‌گیرد، ولی توصیه نمی‌شود چرا که به یک ساختار مسطح اشاره دارد. ندول‌های ریوی منفرد ممکن است به طور اتفاقی در بررسی‌های تصویربرداری گردن، اندام‌های فوقانی، سینه و شکم بافت شوند و به طور تخمینی در 2/0-09/0 تمام تصاویر رادیوگرافی قفسه سینه مورد توجه قرار می‌گیرند. با افزایش استفاده از سی‌تی اسکن، ندول‌های ریوی منفرد بیشتر شناسایی می‌شوند و این به علت وضوح نسبتا بالاتر این روش در مقایسه با رادیوگرافی است. در یک مطالعه درباره غربالگری سرطان ریه با سی‌تی اسکن در بیماران سیگاری، 13 بیماران در ابتدای مطالعه ندول‌های ریوی بزرگ‌تر از 5 میلی‌متر داشتند. مطالعه دیگری که شامل سی‌تی اسکن تمام بدن به منظور غربالگری در بزرگسالان بود، ندول‌های ریوی را در 8/14 از تمامی اسکن‌ها نشان داد، اگرچه این میزان شامل ندول‌های کوچک‌تر از 5 میلی‌متر نیز بود. در مجموع، شیوع تخمینی ندول‌های ریوی منفرد در منابع مختلف بین 51-8 متغیر است.

کالج پزشکان قفسه سینه آمریکا(1) (ACCP) غربالگری سرطان ریه را نه برای عموم جمعیت و نه برای سیگاری‌ها توصیه نمی‌کند زیرا نشان داده نشده است که این کار از مرگ‌ومیر پیشگیری ‌به عمل می‌آورد. دلیل منطقی برای پایش دقیق یک ضایعه کشف‌شده به صورت اتفاقی (بسیار شبیه منافع تئوریک غربالگری سرطان ریه) آن است که شناسایی و درمان سرطان ریه در مراحل ابتدایی ممکن است در مجموع به پیامدهای بهتری منجر شود.


مشخصات ندول‌ها

اگرچه علل متنوعی برای ندول‌های ریوی منفرد وجود دارد، قدم بالینی اولیه باید تعیین خوش‌خیم یا بدخیم بودن ضایعه باشد. علل خوش‌خیم شایع شامل گرانولوم‌های عفونی و هامارتوم‌ها هستند، در صورتی که علل بدخیم شایع سرطان اولیه ریه، تومورهای کارسینویید و متاستازهای ریه را شامل می‌شوند (جدول 1). خصوصیات رادیولوژیک نظیر اندازه، مورفولوژی و سرعت رشد، اغلب به تعیین احتمال بدخیمی کمک می‌کنند (جدول 2). در بررسی 7 مطالعه مقایسه‌کننده اندازه و فراوانی بدخیمی‌ ندول‌ها، ضایعات با قطر کمتر از 5 میلی‌متر، 10-5 میلی‌متر و بزرگ‌تر از 2 سانتی‌متر به ترتیب، میزان بدخیمی کمتر از 1، 28-6 و 82-64 داشتند. خصوصیات مورفولوژیک ندول‌ها که با احتمال بدخیمی همبستگی داشتند شامل تراکم، حاشیه و کلسیفیکاسیون بودند. عموما ضایعات متراکم توپر با احتمال کمتری نسبت به ضایعاتی که با کدورت «شیشه مات» مشخص می‌شوند بدخیم هستند. یک مطالعه با بیش از 000/13 بیمار نشان داد که 26 ضایعات عمدتا توپر بدخیم بودند، در حالی که 73 از کدورت‌های غیرتوپر و عمدتا با نمای شیشه مات بدخیم بودند. مطالعه دیگری نشان داد که وجود حاشیه‌های نامنظم با افزایش 4 برابری در احتمال بدخیمی همراه است و ندول‌های خوش‌خیم به طور تیپیک با حاشیه‌های صاف و متمایز مشخص می‌گردند. کلسیفیکاسیون معمولا به عنوان نشانه‌ای از یک ضایعه خوش‌خیم ذکر می‌شود؛ به ویژه هنگامی که به صورت الگوهایی باشد که توسط رادیولوژیست‌ها تحت عناوین «هم‌مرکز»، «مرکزی»، «شبیه ذرت بوداده» و «همگن» (هوموژن) توصیف می‌شوند.

سرعت رشد نیز می‌تواند به تعیین احتمال بدخیمی کمک نماید. ضایعات بدخیم به طور تیپیک زمان دو برابر شدنی بین یک ماه تا یک سال دارند؛ از این رو، ندولی که اندازه آن در کمتر از یک ماه دو برابر می‌شود یا برای مدتی بیش از 2-1 سال ثابت باقی می‌ماند، با احتمال بیشتری خوش‌خیم است (جدول2). توجه کنید که در توده‌های کروی، تغییر 30 درصدی در قطر با دو برابر شدن حجم کلی مطابقت دارد. هرچند ندول‌های دارای زمان دو برابر شدن سریع (یعنی کمتر از یک ماه) با احتمال کمتری بدخیم هستند، همچنان به بررسی بیشتر برای تعیین علت و درمان نیاز دارند.




طبقه بندی: بیماری های ریوی، 

تاریخ : سه شنبه 5 فروردین 1393 | 12:50 ب.ظ | نویسنده : دکتر سیدعباس شاهمرادی | لطفانظربدهید
.: Weblog Themes By VatanSkin :.