تبلیغات
بیماری های داخلی - ارزیابی ندول منفرد ریوی

براساس راهکارهای ACCP در سال 2007 برای بررسی ندول‌های ریوی منفرد، ارزیابی یک ندول باید عمدتا بر اساس دو عامل باشد: خطر سرطان در بیمار و اندازه ندول. این راهکارها طبقه‌بندی عوامل خطرزا، انتخاب روش تصویربرداری و تناوب تصویربرداری برای پیگیری را مشخص می‌سازند. راهکارهای کالج رادیولوژی آمریکا درباره برخورد با ندول‌های ریوی منفرد به روش تصویربرداری اشاره می‌کنند ولی به تناوب پیگیری اشاره‌ای ندارند؛ از این رو، این مقاله مروری عمدتا بر راهکارهای ACCP متمرکز است.


ارزیابی عوامل خطرزا

طبقه‌بندی خطر برای بیمار به منظور ارزیابی احتمال سرطان پیش از انجام هرگونه آزمون، امری ضروری است. مدل‌های رواسازی شده متنوعی به منظور تخمین احتمال بدخیمی ندول‌ها بر اساس عواملی چون سن بیمار، وضعیت سیگار کشیدن، سابقه سرطان و همچنین اندازه، مورفولوژی و موقعیت ندول ابداع شده‌اند. این مدل‌ها نتایج حاصل از مطالعات بزرگ را مورد استفاده قرار داده، داده‌ها را با فرمول‌های ریاضی تلفیق می‌کنند تا احتمالات بالینی برای سرطان به دست آید. یک مدل رایج مورد استفاده ابداع‌شده توسط مایو کلینیک، بر اساس سابقه سرطان خارج از قفسه سینه، مورفولوژی خاردار (spiculated)، کشیدن سیگار در حال حاضر یا در گذشته،‌ وجود ضایعه در قسمت بالایی ریه، قطر زیاد ندول و سن بالای بیمار استوار است. یک مدل اخیرا ابداع‌شده توسط سیستم سازمان امور سربازان بازنشسته (sVeterans Affair) برای ندول‌های بزرگ‌تر از 7 میلی‌متر تنها بر اساس 4 عامل استوار است: سابقه کشیدن سیگار، سن بیمار، قطر ندول و زمان طی‌شده از ترک سیگار. مدل‌های مایو کلینیک و سازمان امور سربازان بازنشسته یک حد آستانه را برای سن بیمار و خطر بدخیمی تعیین نمی‌نمایند. سایر مطالعات پیشنهاد می‌کنند که سن بالاتر از 40 سال با افزایش خطر سرطان ریه همراه است.

پیگیریندول منفردریوی

راهکارهای ACCP در سال 2007 برای برخورد با ندول‌های ریوی منفرد دو الگوریتم مجزا را برای برخورد با ندول‌های ریوی منفرد بر اساس اندازه ضایعه کوچک‌تر از 8 میلی‌متر یا بزرگ‌تر یا مساوی 8 میلی‌متر، ارایه کرده است (شکل1 و شکل 2). این امر به علت افزایش قابل توجه در احتمال بدخیمی در ضایعات تقریبا 8 میلی‌متری یا بزرگ‌تر است. الگوریتم برای ضایعات کوچک‌تر از 8 میلی‌متر بیماران را بر اساس وجود یا فقدان عوامل خطرزای سرطان ریه به دو گروه مجزای درمانی تقسیم می‌کند. عوامل خطرزا شامل سابقه سیگار کشیدن، سن بالاتر و سابقه بدخیمی است. الگوریتم برای ارزیابی ضایعات مساوی یا بزرگ‌تر از 8 میلی‌متر، بیماران را در هم‌گروه‌های (کوهورت‌های) مجزا بر اساس احتمال سرطان (پایین، متوسط و بالا) قرار می‌دهد در حالی که همان عوامل خطرزای مذکور در بالا را در نظر می‌گیرد. راهکار مذکور همچنین بیمارانی را که کاندید عمل جراحی نیستند مورد توجه قرار می‌دهد. از آنجا که تنها درمان قطعی برای سرطان ریه، اکسیزیون جراحی است، این راهکارها برای بیمارانی که کاندید عمل جراحی نیستند، بررسی محدودتری را توصیه می‌کنند.

در میان بیماران دارای ندول‌های کوچک‌تر از 8 میلی‌متر، رژیم‌های پیگیری خاصی برای ندول بر اساس اندازه کوچکتر از 4 میلی‌متر، 4 میلی‌متر تا کوچکتر از 6 میلی‌متر و 6 میلی‌متر تا کوچکتر از 8 میلی‌متر توصیه می‌شود (شکل 1). قطع پیگیری پس از 2 سال بر اساس این حقیقت صورت می‌گیرد که ندول‌های بدخیم ریوی به طور تیپیک زمان دو برابر شدنی کمتر از یک سال دارند؛ از این رو، یک ضایعه پایدار طی دو سال پیگیری بدون خصوصیات مورفولوژیک مشکوک در یک بیمار دارای خطر پایین، می‌تواند به طور تیپیک خوش‌خیم فرض شود. FDG-PET نیز ممکن است در بیماران دارای خطر بالا و ضایعات پایدار کوچک‌تر از 8 میلی‌متر مدنظر قرار گیرد،‌ اگرچه این امر به علت کاهش حساسیت FDG-PET برای ضایعات کوچک‌تر از 10-8 میلی‌متر به طور صریح در راهکارها توصیه نشده است. هر بیماری که شواهدی از یک ندول با رشد قابل توجه طی پیگیری یا یک نتیجه مثبت FDG-PET (یعنی سرعت متابولیک بالا) دارد، باید تحت بررسی بیشتر، به طور تیپیک با بیوپسی از طریق اکسیزیون، بیوپسی سوزنی یا برونکوسکوپی قرار گیرد.

بیماران دارای ندول‌های 8 میلی‌متری یا بزرگ‌تر با الگوریتم دیگری پیگیری می‌شوند (شکل 2). در ابتدا ندول‌ها باید از طریق اسکن‌های قبلی به منظور ارزیابی پایداری در اندازه بررسی گردند. ندول‌هایی که برای بیش از 2 سال پایدار بوده‌اند را می‌توان بدون مداخله پیگیری کرد مگر آنکه مورفولوژی مطرح‌کننده بدخیمی باشد (به طور مثال کدورت «شیشه مات» و حاشیه‌های نامنظم).

در بیمارانی که کاندید عمل جراحی نیستند، ممکن است همچنان بیوپسی به منظور تشخیص مدنظر قرار گیرد و پرتودرمانی یا درمان تسکینی ممکن است در صورت لزوم انجام شود. بررسی بیمارانی که بالقوه کاندید عمل جراحی هستند از طریق ارزیابی احتمال پیش‌آزمون یک ندول بدخیم هدایت می‌شود (که همان‌گونه که پیش از این ذکر شد با استفاده از یک مدل پیش‌بینی بر اساس عوامل خطرزایی نظیر سن بیمار، وضعیت کشیدن سیگار، سابقه سرطان و اندازه،‌ مورفولوژی و محل ندول تعیین می‌گردد).

اگرچه برخی از بیماران در وضعیت احتمال بالا (بیش از 60) یا پایین (کمتر از 5) برای سرطان خواهند بود، اکثر آنها در گروه متوسط (60-5) قرار می‌گیرند که نیازمند آزمون‌های اضافی برای تعیین پرخطر یا کم‌خطر بودن هستند




طبقه بندی: بیماری های ریوی، 

تاریخ : چهارشنبه 6 فروردین 1393 | 05:57 ق.ظ | نویسنده : دکتر سیدعباس شاهمرادی | لطفانظربدهید
.: Weblog Themes By VatanSkin :.